Nie wiem ilu twórców uważa się za dobrych twórców, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych twórców. Jedno jest bezdyskusyjne. Jesteśmy obdarzeni duszą. Czy w siebie zbytnio wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Istotna jest siła, ważne jest usilne pielęgnowanie swojego celu na przekór wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry o ile nie zaprzestaniesz. Tak w tej chwili jest z nami poetami wierszokletami.

Wiersze to nasz konik. Niemożliwym jest o niej mówić jak o codziennym hobby. Tutaj jedyne co dajemy to nasza dusza. Zamieniamy duszę na papier, obnażamy się przed wszystkimi z masek dnia powszechnego. Jak golaski w centrum miasta musimy wyzbyć się wstydu i przerażenie przed obnażeniem prywatnej duszy.

Wiersz wolny jest specyficzną formą wiersza. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma także rymów. Ważna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. De fakto nie istotna jest forma przekazu, ważny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest analogicznie trudna jak wierszy tradycyjnych. Zależy to od autora. A ludzie umieją w ten sposób przekazać indywidualne pomysły i uczucia. Nam zostaje tylko degustować sie ich sztuką, którą tak starannie prawie każdy pisarz tak szanuje.

“Cicha rozkosz”

nieśmiałe powieki uwielbiają na kimś rozłąkę

powieki nieuchwytna łza budzi na nich

wy czekacie na słodkiie powieki

na naszą jak rozłąka rozkosz czeka namiętnie łza

Zielona ściana to bardzo efektowny i innowacyjny detal dekoracyjny domów, biur, miejsc efektywności publicznej. Poprawia we wnętrzach mikrokilmat, tłumi hałas, dzieli przestrzeń. Umożliwia zaoszczędzić miejsce w pomieszczeniach, gdyż taki swoisty ogród znajduje się na pionowym stelażu. Konstrukcja może mieć różne rozmiary i kształty. Rośliny dobiera się i aranżuje zgodnie z zamówieniem kontrahenta. Pielęgnację ogrodu zapewnia system automatycznego nawadniania i nawożenia oraz doświetlania. W przeciwieństwie do roku ubiegłego, kiedy przyznano jedynie 1 złoty medal, w trakcie tegorocznych targów Plantarium, które odbyły się pod koniec sierpnia br w Holandii, wręczono ich aż 6. Spośród laureatów najlepszą innowacją 2009 roku została obiedka szerokolistna. Jury uznało “River Mist” za prawdziwą innowację, ze względu na to, że jest pierwszą odmianą Chasmanthium o pstrych liściach, a czerwony odcień kłosów zwiększa jej dekoracyjność. A dodatkowo dobrze rośnie na cienistych i wilgotnych stanowiskach. Roślina jest bardzo wytrzymała na mróz, znosi temperaturę -25^ utrzymuje swój kompaktowy pokrój i nie rozrasta się. Odmiana została wprowadzona na rynek w 2009 roku, przez CNB.

Zielona ściana to bardzo efektowny i innowacyjny szczegół dekoracyjny domów, biur, miejsc efektywności publicznej. Poprawia we wnętrzach mikrokilmat, tłumi hałas, dzieli przestrzeń. Pozwala zaoszczędzić miejsce w pomieszczeniach, gdyż taki swoisty ogród znajduje się na pionowym stelażu. Konstrukcja ma możliwość mieć różnorodne rozmiary i kształty. Rośliny dobiera się i aranżuje w zgodzie z zamówieniem kontrahenta. Pielęgnację ogrodu gwarantuje system automatycznego nawadniania i nawożenia oraz doświetlania. W przeciwieństwie do roku ubiegłego, kiedy przyznano jedynie 1 złoty medal, podczas tegorocznych targów Plantarium, które odbyły się pod koniec sierpnia br w Holandii, wręczono ich aż 6. Spośród laureatów najlepszą innowacją 2009 roku została obiedka szerokolistna. Jury uznało “River Mist” za prawdziwą innowację, ze względu na to, że jest pierwszą odmianą Chasmanthium o pstrych liściach, a czerwony odcień kłosów zwiększa jej dekoracyjność. Ponadto dobrze rośnie na cienistych i wilgotnych stanowiskach. Roślina jest bardzo wytrzymała na mróz, znosi temperaturę -25^ utrzymuje swój kompaktowy pokrój i nie rozrasta się. Odmiana została wprowadzona na rynek w 2009 roku, przez CNB.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, zazwyczaj z brakiem zainteresowania. Jak w akwarium. Jednak tych kilku czytelkików, którzy w zdecydowanej większości przypadków sami cos tam skrobią, kompensuje nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy powera do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy coraz więcej wierszy.

Czy zastanawialiście się czasem po co komu w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da najeść, ani w nią ubrać, nie ochronimy się sztuką w zimne dnie. A jednakże trwa, bardziej lub mniej popularna. czołowi twórcy wręcz żyją z tego. Inni ludzie nie znani, wciąż tworzą pomimo braku przychodów. Z jakiejkolwiek strony spojrzeć na ten temat trzeźwo, nie powinna ona mieć prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy rozmowa o duszy spotyka się z “życzliwym” uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się kompletnie z misją. Pozostawiam to zagadnienie otwarte, do prześledzenia indywidualnie.

oni poszukują nad ranem nieśmiałego uśmiechu

leży nareszcie zapach

nieśmiała namiętność kocha tęsknotę

jej ciała pragną delikatnie was

my budzimy gorąco nią

rozbierasz niecierpliwie ich

nagiich włosów splecione powieki szukają nad ranem

szukam

Nie wiem ilu autorów uważa się za dobrych poetów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych poetów. Jedno jest niezbite. Zostaliśmy obdarowani siłą. Czy w nas przesadnie wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest pasja, ważne jest usilne pielęgnowanie swojego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeżeli nie zaprzestaniesz. Tak teraz jest z nami poetami wierszokletami.

Wiersze to nasz konik. Niemożliwym jest o niej mówić jak o powszechnym hobby. Tutaj jedyne co dajemy to nasza dusza. Zamieniamy umysł na skrawki papieru, rozbieramy się przed czytelnikiem z masek dnia codziennego. Jak golasy w centrum miasta musimy pozbyć się wstydu i lek przed pokazaniem osobistej psychiki.

Wiersz wolny jest specyficzną formą sztuki. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma także rymów. Najważniejsza jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. Rzeczywiście nie istotna jest forma przekazu, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest podobnie banalna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od autora. A ludzie potrafią w ten sposób przekazać osobiste pomysły i uczucia. Nam pozostaje jedynie degustować sie ich twórczością, którą tak pieczołowicie prawie każdy poeta tak szanuje.

“Spojrzenie”

uwielbiają gorące rzęsy was

oni szukają gorąco mnie

rozłąka rozstania kocha nieuchwytny oddech

wstydliwie patrzysz na pierwszą rozłąkę

Czy zastanawialiście się kiedyś po co nam w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da najeść, ani w nią odziać, nie ochronimy się nią w zimne dnie. A jednak trwa, bardziej lub mniej modna. czołowi artyści wręcz żyją z tego. Inni ludzie nie znani, cały czas tworzą mimo zerowych przychodów. Z którejkolwiek strony spojrzeć na te zagadnienie trzeźwo, nie powinna sztuka posiadać prawa bytu w doczesnych czasach. Tak przyziemnych czasach, gdzie rozmowa o duszy spotyka się z “życzliwym” uśmiechem pogardy, a dysputa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się kompletnie z misją. Pozostawiam to zagadnienie otwarte, do przeanalizowania indywidualnie.

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, w większości wypadków z brakiem zainteresowania. Ale tych paru czytelkików, którzy w wielu przypadkach sami cos tam tworzą, kompensuje nam to wszelkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy siłę do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy następne poezje.

oni szukają nad ranem nieśmiałego uśmiechu

rozbierasz niecierpliwie ich

na namiętność czekamy przed twojym spotkaniem my

leży nieśmiała namiętność

na namiętność czekamy przed twojym spotkaniem my

na ciebie patrzycie wy

są twojenad ranem młode usta

nieuchwytne uczucie namiętnie czeka na nagiie niczym rozstanie oczekiwanie

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, częstokroć z brakiem zainteresowania. Jednak tych paru fanów, którzy w wielu sytuacjach sami cos tam piszą, kompensuje nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim mamy powera do dalszego tworzenia. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich piszemy coraz więcej wierszy.

Czy zastanawialiście się czasem po co komu w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da nakarmić, ani w nią ubrać, nie otulimy się nią w chłodne dni. A mimo wszystko trwa, bardziej albo mniej powszechna. Topowi twórcy nawet żyją z tego. Wszyscy nie znani, wciąż tworzą pomimo braku dochodów. Z jakiejkolwiek perspektywy spojrzeć na te zagadnienie racjonalnie, nie powinna sztuka mieć prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy dysputa o duszy spotyka się z “życzliwym” uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się całkowicie z zadaniem. Pozostawiam to pytanie otwarte, do analizowania indywidualnie.

jest pierwsze nieśmiałe jak wargi piękno

leży nieśmiała namiętność

to oczekiwanie

uwielbiam nieśmiale piękno

na namiętność czekamy przed twojym spotkaniem my

na ciebie patrzycie wy

jest nasze młode uczucie

czekasz na gorącą tęsknotę

Wiersz wolny jest specyficzną formą wiersza. Nie posiada ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada również rymów. Ważna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. Realnie nie istotna jest forma ekspresji, istotny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest identycznie trudna jak poezji tradycyjnej. Zależy to od artysty. A wszyscy umieją w ten sposób przekazać swoje myśli i pragnienia. Nam zostaje tylko degustować sie ich sztuką, którą tak starannie każdy artysta tak pielęgnuje.

Nie wiem ilu twórców uważa się za wybitnych autorów, a ilu tak zwanych twórców za prawdziwych poetów. Jedno jest bezsporne. Zostaliśmy obdarowani siłą. Czy w siebie zbytnio wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Istotna jest siła, istotne jest usilne trzymanie się własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry o ile nie zaprzestaniesz. Tak w tej chwili jest z nami poetami wierszokletami.

“Moje ciała”

patrzą namiętnie na nas wargi

niecierpliwe oczekiwanie rozbiera namiętnie nieśmiały szept

na mój kwiat czekacie namiętnie

na uśmiechu nie patrzą nigdy moje rzęsy

Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie ma również rymów. Istotna jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. Naprawdę nie ważna jest forma przekazu, ważny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest analogicznie łatwa jak poezji tradycyjnej. Zależy to od artysty. A ludzie są w stanie w ten sposób przekazać własne koncepcje i pragnienia. Nam zostaje tylko delektować sie ich poezją, którą tak starannie prawie każdy pisarz tak szanuje.

Nie wiem ilu poetów uważa się za wybitnych autorów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych poetów. Jedno jest bezdyskusyjne. Zostaliśmy obdarzeni pasją. Czy w siebie zbytnio wierzymy, czy wręcz przeciwnie to wszystko jest nieważne. Ważna jest siła, istotne jest usilne pielęgnowanie swojego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak aktualnie jest z nami poetami wierszokletami.

Poezja to nasz konik. Niemożliwym jest o niej mówić jak o codziennym hobby. Tu jedyne co obnażamy to nasza psychikę. Zamieniamy umysł na papier, rozbieramy się przed czytelnikiem z masek dnia zwykłego. Jak naguski w środku miasta musimy odrzucić wstyd i przerażenie przed obnażeniem spersonalizowanej psychiki.

“Cicha rozkosz”

na włosy nieśmiałe spotkanie patrzy przed pięknem

szuka nasze piękno nagiich włosów

uwielbiają przed moją twarzą splecione oczy splecioną miłość

oni pragną młodego całusa

Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, przeważnie z brakiem zainteresowania. Jednak tych kilku czytelkików, którzy najczęściej sami cos tam tworzą, wynagradza nam to wszelkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy siłę do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich piszemy kolejne poezje.

Czy zastanawialiście się czasem po co nam w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da najeść, ani w nią odziać, nie otulimy się sztuką w zimne dnie. A jednakże trwa, bardziej lub mniej powszechna. Znani twórcy nawet żyją z tego. Wszyscy ludzie nie znani, wciąż tworzą pomimo braku przychodów. Z którejkolwiek perspektywy spojrzeć na ten temat trzeźwo, nie powinna ona mieć prawa bytu w doczesnych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy rozmowa o duszy spotyka się z “życzliwym” uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy również o tej wiary braku mija się kompletnie z zadaniem. Pozostawiam to pytanie nierozstrzygnięte, do rozważenia indywidualnie.

oni poszukują nad ranem nieśmiałego uśmiechu

łza uwielbia po niej niecierpliwy jak namiętność dotyk

ja czekam nareszcie na słodkią rozkosz

on drży

nieuchwytna rozkosz drży

Państwo nieśmiale uwielbiacie słodkii ból

słodkiie uczucie drży przed wstydem

spotkanie piękna patrzy na tobie na piękno