Współczesna medycyna nie zna wszystkich przyczyn powstawania depresji. Lekarze byli w stanie jedynie wskazać niektóre elementy, które mogą mieć wpływ na rozwój tej choroby. Rozróżniamy powody wynikające z predyspozycji indywidualnych pacjenta, jak i te czysto biologiczne. Wśród tych pierwszych często powodem do skłonności depresyjnych może być utrata bliskiej osoby, trudności materialne, utrata pracy czy znaczna obawa o utrzymanie swojego statusu społecznego. Człowiek zaczyna mieć lęki, trudności z zasypianiem, zwiększa się jego apetyt, a pogłębia apatia i poczucie beznadziejności. Czasami depresja ma podłoże genetyczne. Zdarza się bowiem, że choroba ta dotyka kilka osób w rodzinie. Można też mieć skłonności do depresji jeśli jednocześnie mamy pesymistyczne nastawienie do świata, niską samoocenę lub lękamy się porzucenia przez partnera. Każda z tych przyczyn może mieć wpływ na niewłaściwą gospodarkę hormonalną i zmiany w poziomie występowania neuroprzekaźników odpowiedzialnych za dostarczanie do komórek informacji o nastrojach czy emocjach. Wśród najczęściej odpowiedzialnych przekaźników wymienia się serotoninę, noradrenalinę i dopaminę. Substancje te odpowiadają za stany emocjonalne i ich właściwy przebieg. Kiedy poziom tych substancji w organizmie jest zaburzony, należy zadziałać podając lekarstwa mające na celu wychwytywanie hormonów lub zwiększanie ich stężenia. Niestety farmakologia to tylko cześć bardziej skomplikowanego leczenie. Kolejnym jego elementem jest terapia psychiatryczna. To podczas spotkań z lekarzem pacjent próbuje odnaleźć przyczynę swoich lęków czy złego samopoczucia. Nie bez znaczenia mają tu doświadczenie życiowe, stosunki z najbliższymi czy sytuacja w pracy.